Naar Puntzi Lake

Vannacht zijn we wakker geworden van het gehuil van coyotes, heel apart. We hebben ook geritsel rond de camper gehoord, maar niets gezien. We staan vroeg op in de hoop vogels of wild te zien bij een meertje een paar kilometer terug langs de 20 en dan een onverharde zijweg in. Helaas zien we hier letterlijk geen enkel dier. Dan maar weer weg van hier.

 

Farwell Canyon
Chilcotin River

Een klein stukje terug op de 20 slaan we af naar het zuiden, richting Big Creek. Hier ligt een zogenaamde circle route, alweer een onverharde weg, maar een die redelijk vlak is. Het is hier wel erg droog. Er komen ons nogal wat grote trucks met boomstammen tegemoet. En die rijden behoorlijk hard; dat geeft zoveel stof dat je eigenlijk even niets kan zien op de weg. Het hele gebied hier ziet er vreemd uit, droog, verweerd. Er is weinig afwisseling in de begroeiing. Dit landschap heet een half-woestijn. Veel later wordt het weer wat groener met meer bomen.

 

Meer bij Farwell Canyon

Een eind verder ligt ook weer een meer. Daar gaan we eens rustig zitten eten in onze kampeerstoelen.

 

Uiteindelijk komen we weer op de 20 bij Hanceville, enkele tientallen kilometers voorbij Riske Creek. We vinden het eigenlijk te vroeg om nu al naar een camping te gaan. We gaan eerst nog maar een stuk rijden. Erna heeft in de campinggids gezien dat er een goede camping is bij Puntzi Lake. Die camping is het hele jaar geopend en daar rijden we naartoe.

 

hek om weiland

Onderweg vallen de afrasteringen van de weilanden op, boomstammen systematisch op elkaar gestapeld.

 

Camping bij Puntzi Lake

In Chilanko Forks verlaten we de 20 en moeten we een kilometer of zes over een onverharde weg. En deze weg is zo vreselijk slecht, met kuilen en losse stenen. Dat hebben we deze vakantie nog niet eerder gehad. Ik heb de tijd niet opgenomen, maar ik denk dat we wel twintig minuten hebben gereden om bij de camping te komen. En als we er dan zijn, hangt er ketting over het toegangspad met een bordje “closed”. Ik loop naar het gebouw en zie dat alles erbij ligt alsof de bewoners vanmorgen zijn vertrokken en zo weer terugkomen. Ik schrik behoorlijk van een metalen schaal achter me op een tafel die met veel lawaai begint te schudden. Ik zie nog net een eekhoorn wegschieten. Maar meer levende wezens zie ik hier niet. Dan maar weer terug naar de camper. Erna kijkt weer in de gids en ziet dat er twee kilometer verder nog een camping is. Dat lijkt niets, maar het is wel één derde verder dan we al gereden hebben over die vreselijke weg. Toch maar doen. De weg blijft onveranderd erbarmelijk. Maar de camping is een openbaring: vriendelijke beheerder met kinderen die, via zijn vrouw, Nederlands bloed hebben, ruime plaats op een paar meter van het prachtige Puntzi Lake, heerlijk tussen de bomen.

 

Gereden: 233 km, totaal 1714 km

 

Verder naar de volgende dag

 

Terug naar de vorige dag