Discovery Coast Passage

De wekker was gezet (voor de zekerheid), maar we worden nog steeds uit onszelf vroeg wakker. Vandaag moeten we om zeven uur op de parkeerplaats van de Co-op in Bella Coola zijn. Bij aankomst sluiten we aan in de rijen campers en anderszins oversized vehicles. Personenauto’s staan in aparte rijen. Na controle van de gegevens is het wachten geblazen, koffie drinken, ontbijten (maar dat hadden we al op de camping gedaan), rondlopen, praatje maken, enzovoort. Op een goed moment, ergens na acht uur, wordt duidelijk dat iedereen moet instappen. Achter een pilot car rijden de personenauto’s weg, even later gevolgd door een andere pilot car met de andere auto’s achter zich aan. Rustig verdwijnen de rijen in de boot.

 

 

We laten de camper achter op het parkeerdek en gaan naar boven, naar buiten. In de frisse ochtendlucht met een zon die de wolken probeert te verdrijven kijken we naar de bedrijvigheid van de bemanning. Het vertrek van een “echte” boot kost heel wat meer arbeid dan van een veerboot.

 

Dit is nogal anders dan een autorit. De bergen schuiven maar heel langzaam, maar wel met constante snelheid voorbij. Waarheen je ook kijkt, alles verandert continu, heel langzaam. Zelfs de wolken trekken langzaam, maar zeker weg.

 

Heel apart is dat op een gegeven ogenblik omgeroepen wordt (ook buiten over het dek) dat er een orka is gesignaleerd. Dat gebeurt later nog een paar maal, ook een paar keer voor een bultrugwalvis. Alle walvissen die we zien, zijn alleen met de verrekijker goed te zien. Dolfijnen worden ook aangekondigd. Eén keer wordt zelfs de koers verlegd om zo dicht mogelijk langs een school dolfijnen te varen. De dolfijnen zijn moeilijk op de foto te krijgen, omdat ze zo beweeglijk zijn. Filmen lukt beter.

 

Langzaam worden de bergen lager en komt er steeds meer water. We naderen open zee, de Stille Oceaan. Er volgt weer een omroepbericht. Deze keer is het niet voor walvissen of dolfijnen. De kapitein laat weten dat we over een uur op open zee zullen varen en dat het daar wat onrustiger is dan normaal. Degenen die daar niet zo goed tegen kunnen, wordt aangeraden nu hun medicijnen in te nemen. Weer later doemt er rechts weer land op, eilandjes.

 

 

We naderen Vancouver Island. De zon gaat onder.

 

 

Zoals gepland komen we na zonsondergang aan in Port Hardy. We rijden in het donker naar Sunny Sanctuary Campground. Deze staat goed aangegeven. Bij het inschrijven zien we veel bekende gezichten van de boot. In het donker installeren we ons tussen de bomen.

 

Gereden: 26 km, totaal 2127 km

 

Verder naar de volgende dag

 

Terug naar de vorige dag