Slim’s East, opnieuw Whitehorse

zaterdag 4 tot en met woensdag 8 september

Kluane Lake (4)

’s Morgens na het ontbijt ga ik eerst even aan het meer kijken. Er hangt een mooie ochtendnevel boven het water.

Dan vertrekken we voor onze trekking. Eerst rijden we naar de Sheep Mountain Visitor Reception Centre. We schrijven ons in voor de Slim’s East. Dit is een trail die nog niet zo lang in de reisgidsen staat. De meeste toeristen volgen hier de Slim’s West. Het inschrijven heeft tot doel dat bekend is wie er in dit gebied verblijven. Als je op de aangegeven tijd niet hebt afgemeld, wordt een helikopter gestuurd om te gaan zoeken. En als dat voor niets blijkt te zijn, dan kost je dat een fors bedrag. Verder wordt nagegaan of er voldoende voorzorgsmaatregelen zijn getroffen om goed met het wild en de natuur om te gaan. Zo zijn bijvoorbeeld de bear canisters voorgeschreven. Als we terugkomen, moeten we ons afmelden in Haines Junction, omdat het kantoortje waar we nu zijn over een paar dagen gaat sluiten voor dit seizoen.
 

Slim's East rivier oversteken

We rijden een smal pad in. En na een paar kilometer parkeren we langs het pad. Vervolgens is het uitladen, inpakken, rugzak op en lopen maar. Zoals aangekondigd komen we na ongeveer een half uur bij een snel stromende beek. Met de nodige aanwijzingen over hoe je zoiets aanpakt – niet naar het water kijken, rugzak losmaken, grote stappen zijwaarts – gaan we er blootsvoets doorheen.
 

Slim's East

We lopen stevig door en op een mooi stuk zand – het lijkt wel een strand – eten we. We lopen niet zo dicht langs de rivier als misschien logisch lijkt. Verderop gaan het bos in met de nodige hoogteverschillen.

Beersporen

In de opgedroogde klei-achtige grond staan forse berensporen, niet zo vers, maar ze zien er indrukwekkend uit. Weer een stuk verder lopen we door wel heel drassig gebied. En verder zijn er de nodige herkenningspunten.

 

Slim's East (2)

Bij een soort van opgedroogde waterstroom pauzeren we. Ik zie een steentje glinsteren. Ik weet dat los te krijgen en met de goudkoorts van vroeger in mijn hoofd ben ik natuurlijk eventjes rijk. Maar, zoals ik al vermoedde was het geen goud. Pyriet is waarschijnlijker. Maar ook dat is een leuke souvenir. Op een gegeven ogenblik lijkt het pad langs de rivier te gaan. Maar op die plek moeten we juist naar boven, want het pad langs de rivier is een heel lastig stukje. Een korte, venijnige klim met dito afdaling later zijn we op de plek van ons eerste kamp.

We maken onze eerste maaltijd klaar op de branders en bij het kampvuur. Voordat we gaan slapen gaat al het eten en de spullen die geur kunnen afgeven, zoals tandpasta en eventuele andere toiletartikelen in de bear canisters. En die brengen we zo’n honderd, tweehonderd meter buiten het kamp. Andere spullen gaan in zakken en die hijsen we in een boom. Zo gaat het nu iedere keer voordat we gaan slapen of op pad gaan. En voor elk tentduo hebben we een spuitbus berenspray voor in de tent en voor de wandelingen, vooral voor wat extra zekerheid.

Slim's East (3)

 

De volgende dag regent het. En dat zal niet veel beter worden. Na het ontbijt – voor nu en de komende dagen is dat een muesli-achtige mix voor al voor de energie – pakken we de rugzakken in en gaan we op pad. Het vervolg van de route is eigenlijk hetzelfde soort pad als gisteren. Maar we zijn wel echt weg van de bewoonde wereld, met ons tienen. Door de regen loop ik eigenlijk alleen maar op het pad te letten. En dieren laten zich ook al niet zien.

Slim's River

 

Eerder dan ik had verwacht, komen we op de plaats voor ons basiskamp. Wat mij betreft zou dat net zo goed een stuk terug of verder kunnen zijn. Maar later, als we hier wat meer hebben gezien, blijkt dit wel degelijk de meest logische plek te zijn.
 

Canadese ganzen

We zetten onze tenten op en hangen tussen de bomen een zeil. Hieronder kunnen we droog zitten (op de bear canisters) en kunnen we ons kampvuur maken. Zolang het zo hard regent, is het zeil eigenlijk net te klein voor tien personen en een rokend kampvuur.

 

Basiskamp Slim's East

Gelukkig wordt het weer een klein beetje beter. In ieder geval wordt het droog. Met een deel van de groep gaan we een stuk wandelen, naar een stuk gletsjermorene. Als we weer terug zijn, is het tijd om te eten.
 

Onze eerste dagwandeling vanuit het basiskamp is naar de voet van de Kaskawulsh Glacier. De route erheen is al zeer de moeite waard. Maar de gletsjer zelf, wat is die geweldig. Je ziet dat er niet aan af, maar hij is wel zo’n 100 kilometer lang om te eindigen in een groot gletsjergebied. Alles bij elkaar is dat het grootste aaneengesloten ijsgebied buiten de twee polen.

 

Kaskawulsh Glacier

Er vallen voortdurend stenen en ijsbrokken van de gletsjer. Dat heeft allemaal weinig te maken met de opwarming van de aarde. Een gletsjer smelt nu eenmaal aan de onderkant. Ik vind het wel jammer dat het zo bewolkt is. De meesten van ons klimmen de gletsjer op. Ik heb er weinig zin in, een paar anderen geven het op omdat er een paar behoorlijke stenen vlak voor hun terechtkomen.

We eten aan de andere kant van het gletsjermeer. Er blijven maar stenen naar beneden komen. Uiteindelijk gaan we toch wel terug. Ik geniet van deze geweldige omgeving.

Slim's East herfstkleuren
Slim's East herfstkleuren (2)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op de terugweg valt de groep behoorlijk uit elkaar. Met twee personen zijn we, al pratend, ver achteraan gekomen. Zonder op de route te letten lopen we zo maar de bossages in. We zien geen voetafdrukken van de anderen. Die zijn hier dus niet geweest. Kennelijk hadden we wat moeten omlopen. Maar ook hier loopt een wild trail. En die volgen we maar. We komen het bosje uit tegelijk met, zo’n vijftien meter verder, een grizzlybeer. De beer heeft ons in de gaten en gaat direct het bos weer in. Ik ben net niet snel genoeg met mijn camera. ’s Nachts worden we gewekt door iemand uit de groep om ons te vertellen dat er (eindelijk) noorderlicht was. We zien een brede band van witgeel licht. Is dat nu alles? Na een half uur begint het een beetje te vervormen. Het is overigens zo rond het vriespunt, dus zo aangenaam is het buiten staan kijken ook weer niet. Weer wat later begint de lichtbaan eindelijk wat te bewegen in wat grotere golven. Dat is meteen een heel stuk mooier. Al met al hebben we zo’n drie kwartier gekeken en toen was het zo ongeveer voorbij.

Slim's East (8)
Slim's East (7)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende dagtocht gaat naar een berg zonder naam, die vanuit het basiskamp gezien wat meer naar links ligt ten opzichte van de Kaskawulsh Glacier. We gaan omhoog het bos in over iets dat op een pad lijkt. Een heel stuk hoger komen we uit de bomen, maar de helling gaat verder, nu tussen de struiken door. Op het laatste stuk zijn er ook geen struiken meer. En achter een richel zijn drie toppen te zien. Bij de eerste is er goed uitzicht naar alle kanten. De middelste top is een paar meter hoger en de verste nog eens. Op de helling onder de middelste top zitten we nog een tijd om wild te spotten. Maar het ziet niet echt mee. Een enkele vogel, daarmee moeten we het doen.

 

Voor de terugweg volgen we aanvankelijk niet dezelfde route. We gaan buiten het bos om. Helemaal beneden is er natuurlijk wel weer dezelfde weg naar het basiskamp.

 

Uitzicht op de Kaskawulsh Glacier
Uitzicht op de Slim's West

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Slim's East (9)

 

‘s Avonds voordat de zon ondergaat verkleurt de lucht prachtig.

 

De volgende dag staan we wat vroeger op dan de vorige dagen. We pakken weer snel in. Dan ontbijten we. En als we bijna klaar zijn, zien we een donkere vlek een paar honderd meter verderop, een stekelvarken. Die is gemakkelijk in te halen. Hij loopt niet hard en gaat een meter of twee, drie omhoog een boom in.

Dan gaan we op pad, dezelfde route als de heenweg. Bijna aan het eind van de trail komen we weer bij het water dat we moeten doorwaden. Het is vreemd, maar vanaf daar is het laatste stukje van de terugweg helemaal niet zo duidelijk. Nog een half uur later zijn we toch bij de auto. Daar is het georganiseerd inladen en op pad.

 

Eerst rijden we over de Alaska Highway (1) naar Haines Junction om ons af te melden.

Nu op naar Whitehorse weer naar het Family Hotel. We hebben voldoende tijd om te scheren (na twee weken) en te douchen. Tussen het inpakken door gaan we met de hele groep eten, onze laatste gezamenlijke activiteit.

Terug naar Canada 2010

 

Verder naar volgende pagina

Terug naar vorige pagina